"Ostatnia piosenka"- Nicholas Sparks

Najpierw obejrzałam film, bo ktoś mi go polecił. Spodobał mi się tak bardzo, że włączyłam go sobie trzy razy ;) Jakiś miesiąc później, będąc w bibliotece zapytałam się pani bibliotekarki, czy mogłaby polecić mi coś fajnego. Odparła : ,,Och słoneczko, zobacz sobie tę książeczkę. Dopiero co obłożyłam" ;D

Muszę przyznać, że cieszyłam się niemiłosiernie, kiedy zauważyłam tytuł i autora. Jak to zawsze zwykle bywa, film różnił się od książki. Brakowało w nim kilku szczegółów i niektóre sytuacje zostały troszkę zmienione. Ale nie odbiegajmy tu od tematu, bo mam recenzować wersję pisaną ;) Główną bohaterką jest siedemnastoletnia Ronnie Miller, której rodzinę ojciec porzucił kilka lat temu i przeprowadził się do małego miasteczka w Północnej Karolinie. Zraniona dziewczyna nie przyjmuje faktu o rozwodzie rodziców. Zaczyna nienawidzić ojca za to, że zostawił ją i jej młodszego brata, a w szczególności ich mamę. Ronnie nie utrzymuje kontaktów z ojcem i nie chce mieć z nim nic wspólnego, jednak nieoczekiwanie matka dzieci wysyła rodzeństwo na wakacje do nowego domu ojca. Ronnie musi się z tym pogodzić ale robi wszystko, żeby uprzykrzyć ojcu życie. Poznaje tam wiele nowym osób - dobrych, jak i tych, którzy mają nieco inne intencje...

W tej niewielkiej, szarej mieścinie, jak uważa Ronnie, dziewczynę spotyka również wielka miłość. Układa się jej coraz lepiej. Nie czuje już nawet takiej nienawiści do ojca. Jednak jak to w życiu bywa, nic dobrego nie trwa wiecznie. Ronnie dowiaduje się, dlaczego musiała odwiedzić ojca razem z bratem. Okazuje się, że jest on śmiertelnie chory i nie zostało mu wiele czasu. Wychodzi też na jaw, że to nie z jego winy rodzina uległa rozbiciu, ale to właśnie mama chciała ułożyć sobie życie z nowym mężczyzną. Dziewczyna żałuje tych straconych lat. Aby zrobić coś dla niego, dokańcza jego nową piosenkę i powraca do gry na fortepianie. Tydzień później ojciec umiera.

No cóż, właśnie dlatego tytuł nosi nazwę ''Ostatnia piosenka''. Płakałam jak bóbr, nie tylko przy samej końcówce, ale w wielu momentach. Kiedy w którymś momencie brat wszedł do pokoju i zobaczył mnie w takim stanie oniemiał z wrażenia. Kiedy jednak dowiedział się, że to przez lekturę, po prostu mnie wyśmiał ;)

No ale ja już taka jestem. Książka jest bardzo wzruszająca, piękna. Daje też dużo do myślenia, dlatego uważam, że każdy, nawet chłopaki powinni ją przeczytać. Pokazuje, jak nienawiść potrafi przeistoczyć się w miłość. Gorąco polecam!